Well I dont want to be right, I want a good lie

Það kemur alltaf upp öðru hvoru að uppáhalds sápuóperan gerir alveg út af við mann og spurningin hvort að þetta sé ekki orðið gott kemur upp í huga manns. Karakterarnir verða bæði svo fyrirsjáanlegir og líka leiðinlegir, gera alltaf sömu mistökin og bregðast síðan alveg eins við afleiðingum þeirra. Já, stundum getur maður bara ekki lengur tekið þátt í þessu. 

Tryggur sápuáhorfandi getur stundum lent á milli steins og sleggju, á að halda tryggð við þáttinn eða snúa sér að uppbyggilegri hlutum og lesa jafnvel eitthvað af öllum þeim eðalbókmenntum sem eru til. Að horfa á sápu hefur nefninlega aldrei talist vera góð nýting á tíma. Eftir nokkra daga rennur þrátt fyrir allt af manni pirringurinn og kveikt er á sápunni á ný, hún hefur jú haldið manni við efnið í langan tíma og þrátt fyrir að alltaf séu einhverjir sem að fara í taugarnar á manni eru jú margir karakterar sem að ylja manni um hjartarætur og skilja jafnvel eftir sig sykurhúðuð heilræði sem að fylgja manni um ókomna tíð. Er þetta ekki nokkurn veginn eins og lífið sjálft, maður á ekki samleið með öllum.