We'll use the one thing we've got more of - that's our minds.

Það er alveg glimrandi merkilegt hvað nokkurra daga innilokn getur gert manni. Ekki það að ég hafi verið í spennutreyju eða neitt svoleiðis heldur ákvað ég að nú væri tími til breytinga og lagðist ofan í málningardollur með tilheyrandi stigaklifri og málningarlímbandi. Það má ekki gleyma að nefna að á stundum sem þessum á skvísan til að ganga örlítið lengra en í upphafi var ákveðið svo þessir saklausu fermetrar sem átti að rúlla lit yfir urðu mjög fljótt eitthvað annað. Áður en að fyrsti Guiding Light þáttur þessa tímabils hófst var búið að rífa gólfefni af með tilheyrandi blöðrum og rykögnum uppi í nefinu auk þess sem metnaðurinn gekk svo langt að ráðist var í gluggapússun og lökkun og annað tilheyrandi pjatt. Þremur GL þáttum seinna var dagsverkinu loks lokið. Já stundum getur maður verið svolítið ruglaður!

Annars er merkilegt hvað hugurinn getur farið á flug þegar að maður eyðir heilu dögunum standandi uppi á stól. Kannski er það bara svo að hugsanir eigi betur heima í ágætri lofthæð, að við þurfum að slíta jarðartengslin til þess að geta hleypt huganum af stað. Sem sagt lóðrétt staða á háum fleti er besta leiðin til þess að hugsa gott fólk. Af þessu getum við síðan dregið að maður eigi ekki að hugsa mikið í lóðrétti stöðu á lágum fleti þ.e.a.s. uppi í rúminu. Og þar hafið þið það !

Eigið þið góðar stundir og munið ef einhverju laust niður í huga ykkar ákkúrat núna, standið þá upp, stígið upp á stólinn og hugsið....eins og vindurinn!