Tímamót

Tíminn virðist vera réttur núna til endurlits og framtíðardrauma, himininn skartar fagurbláum og björtum lit og tunglið trónir yfir okkur í fyllingu sinni. Það er vart til annað fegurra en fallegur himinn sem gefur okkur hlýjar tilfinningar sem umsvifalaust ylja köldu sálartetrinu. Þó svo að áramótin séu ákveðinn tímapunktur í lífi okkar flestra þar sem við kveðjum og heilsumst í senn með gleði, glimmeri og freyðandi víni erum við samt ávallt að opna og loka gluggum í lífi okkar hvort sem að það sé mánudagur eða slæmur hárdagur. Við höfum alltaf ákveðna þörf fyrir það að ljúka köflum í lífi okkar til þess að geta hafist handa við nýja og því ekki verra að fylgja himintunglunum þegar kemur að kaflaskilum.

Það er tregablandið fagnaðarerindi að horfa yfir farinn veg og að sama skapi verða áframhaldandi skrif með þeim stíl.

Það er alltaf ánægjulegt að telja sér trú um það að stundirnar séu eilífar en svo er víst ekki allaveganna var halinn á krókudílnum í Pétur Pan ekki að tifa að ástæðulausu en nóg með ég ætlaði ekki að fara að monta mig af þekkingu minni af teiknimyndum. Árið sem er liðið var viðburðaríkt eins og svo mörg önnur ár hafa verið fyrir rétt svo ári og tveimur dögum sat ég í bláblómótta sófanum á sjöundu hæð á rue Mathurin Régnier og velti því fyrir mér hvað í ósköpunum ég væri búin að koma mér út í. Af hverju ég hefði verið að fara úr hlýjum móðurfaðm á klakanum til þess að hýrast í kaldri íbúð í Parísarborg. Sú hugsun stóð nú ekki lengi yfir ég var komin til þess að sjá nýtt, heyra nýtt og upplifa ævintýri og það var það sem ég gerði. Og þrátt fyrir að íbúðin hafi oft á tíðum verið köld þá átti ég þar svo margar góðar stundir með svo mikið af góðu fólki að sú minning er fljótt að gleymast. Lífið þarna var miklu meira en maður hafði átt von á bæði stóð maður frammi fyrir áður óþekktum erfiðleikum og hindrunum en einnig uppgötvaði maður nýja hluti og fékk nýja sýn á aðra. Það má samt ekki gleyma sér í heimspekilegum pælingum um lífið og því er gott að það sé stutt í vitleysinginn hjá manni, og má með sanni segja að hann hafi gegnið lausum hala mesta hluta tímans þarna úti, borgarbúum til ómældra ánægju og hverfisbúðararaba líka enda hófst vitleysan oftar en ekki með viðkomu hjá honum. Fyrri hluti ársins litaðist af verkfalli og stúdentamótmælum og fékk ég nasaþefinn af því að vera auðnuleysingi upp í sófa á náttfötunum allan daginn og þó svo að það sé nú gott stundum þá er það alveg komið á hreint að það sé ekki áhugavert framtíðarstarf. Og hana nú! Svo nú situr maður og kvartar ekki yfir bókunum, já eða svona næstum því, ég held nú að smá kvart sé bara heilbrigt.

Sumarið hófst síðan á föðurlandinu með sól og smjöri, nýrri vinnu og nýjum andlitum. Passað var upp á að vinnan tæki nú ekki of mikinn tíma af sumrinu enda ekki spennandi að hanga illalyktandi á skrifstofu alla vikuna. Tók ég góðan sprett í útilegunum og var farið í nokkrar auk þess sem hringurinn var tekinn með ferðaklúbbnum “Hringurinn með hraði” en til þess að geta tilheyrt þeim hópi þar maður að vera tilbúin til þess að torga hamborgara í hverri höfn og þora að tjalda í vafasömum hópi. Þorir þú?

Ekki meira en minna en þrjú brúðkaup voru á listanum þetta árið og þar sem maður sjálfur er laus og liðugur getur svona alda reynst manni hreinst úr sagt hættuleg en hamingjan er svo mikil að maður smitast af henni og ræður sér ekki af kæti. Stundum tekur við ofsakæti en maður reynir nú að hafa hemil á sér. Hamingjan var ekki einungist í veisluhöldum því nokkrir nýjir yndislega fallegir einstaklingar bæði skyldir og óskyldir komu í heiminn og hlakkar mig mikið til þess að fylgjast með þeim vaxa og dafna. En lífið er ekki eintóm hamingja og sorgin er oft ekki langt undan, fjölskyldumeðlimir kvöddu og fundu friðinn og gamall skólabróðir kvaddi okkur langt fyrir aldur fram sem minnir mann óneitanlega á eigin dauðleika en minningin um góðan mann lifir.

Eftir viðburðaríkt ár er það helsta sem stendur upp úr ekki endilega ákveðnir atburðir heldur frekar persónulegu sigrar sem þarf ekki að telja upp hér en þeir hafa yfirleitt í för með sér þroska og það leiðir oftar en ekki af sér betri einstakling. Og það er ekki hægt annað en að vera ánægur með þær framfarir, það er þó helst að maður verði að passa upp á að verða ekki of mikill einstaklingur, maður á það til að gleyma sér í sínum pælingum stundum. En enginn er gallalaus og þar er ég engin undantekning en maður gerir sitt besta í því að koma auga á þá galla sem maður hefur og draga úr þeim, fela þá eða eyða þeim. Ég horfi björtum augum á það ár sem er að ganga í garð og fyrsti draumur nýs árs ýtti undir þá jákvæðni enda boðaði hann nýja tíma og góða. Góðir tímar gott fólk, góðir tímar.

Já rassálfarnir mínir, takk fyrir góðar stundir, og vonandi verður nóg um rassaköst, loftköst, hlátursköst, frekjuköst, dramaköst og annað á nýju ári, ég hlakka allaveganna til þess að takast á loft með ykkur.