Sprettur

Hvorki próf né annað hafa aftrað skvísu frá því að túristast hér síðustu daga eins og hún hafði verið búin að gera upp í huga sínum. Byrjaði í síðustu viku og dró myndarlega meðleigjandann í táknræna heimsókn í Cimetière de Montparnasse þar sem við kvöddum niður drauga okkar meðan við gegnum á milli hvíldarstaða stórskálda, heimspekinga og þjóðargersema. Kirkjugarðar virðast vera staðir sem draga fram hinn mannlega þátt þessara merku persóna, allt í einu eru þær ekki lengur svo fjarlægar, svo miklar. Á endanum erum við öll eins, í kassa ofan í holu og með áletraðan stein sem á er markar upphaf okkar og endi, enda þegar öllu er á botninn hvolft virðist ekki skipta máli hvað kom þar á milli.
Síðan hefur margt gerst, búin að fá mér að borða í Kínahverfinu, fara í doppótta afmælisveislu, fékk síðan hóp að fólki til að skunda með um borgina og dró þau upp allt Latínuhverfið og um Mýrina með stoppi á merkum stöðum og góðum kaffihúsum. Svo má ekki gleyma einum af betri partýum vetrarins í húsgagnalausu íbúðinni í 12. hverfi, ótrúlegur fjöldi af fólki og þjóðernum, og talað og hlegið. Lokapunkturinn var síðan settur á í gærkvöldi í góðu félagskap með frændanum og vinum þar sem ostrur, foie gras og crème brûlée var borið á borð á aðalstað bæjarins, þar sem ómetanleg listaverk prýða veggina, þjónarnir eru grínistar og andrúmsloftið dregur fram gleðina í fólki.

Nú tekur við próflestur eða frekar bara próf þar sem lítill tími er orðinn eftir fyrir lestur en það tekur fljótt af og þá er bara að setja sig aftur í gírinn!

Spakmæli dagsins: Þetta reddast!