Morgunerfiðleikar

Grunlaus sat ég hér í eldhúsinu í morgun og gæddi mér í rólegheitum á grautnum góða á meðan ég setti saman skipulag dagsins í hausnum. Allt átti að ganga vel, lesa þessa sögu og þessa grein og jafnvel setja eitthvað niður á blað. Inn á milli átti að hella upp á kaffitár og slaka á. Síðasti dagskráliðurinn var síðan að skella sér í þrengri buxur, setja á sig kinnalit og reyna að ná nokkrum augngotum áður en dagurinn væri á enda. En þegar grauturinn var varla hálfnaður birtist allt í einu ljóslifandi fyrir framan augun á mér atburð sem átti sér stað fyrir um 96 tímum og það eina sem ég gat hugsað um var af hverju í anskotanum ég tók þetta skref til hægri en ekki til vinstri. Hvað var ég að hugsa, auðvitað átti ég að taka skref til vinstri, það hefði breytt svo mörgu. Það hefði kannski breytt öllu! Aulahrollurinn skreið upp bakið á mér og ég byrjaði öll að hristast til, síðan tók við hræðsla og undir lokin var ég skelfingin uppmáluð með kaldan graut fyrir framan mig. Nú hefur þetta atvik setið í mér í allan dag og hrollurinn tekið sig upp með reglulegu millibili, greinin er enn ólesin og augnleikfimi kvöldsins hefur verið frestað þar sem skelfingarsvipurinn tekur sig einnig upp öðru hvoru. Svona getur lífið leikið mann grátt!

Spakmæli dagsins: Morgunstund gefur gull í mund.